ने. सं. ११४६ अनलाथ्व नवमी -

व्यवस्था हिउसां प्रबृत्ति वहे

तथागत बुद्धया इलय् कौसम्बिया घोषितारामय् निम्ह भिक्षुपिं दु । उमि न्यासः जः दु । थुपिं मध्ये छम्हेसिया पुचः भिक्षुपिनि नियम थूपिं (विनयधर) खः । मेगु पुचः धर्म उपदेश याइपिं (धर्मकथिक) खः ।छन्हु धर्मकथिक भिक्षु चःबिइ वन । वं अन च्वंगु थलया लः अथें तया थकल । भिक्षुपिनि नियम कथं चःबिया लःथल लः प्वंकाः भपुइका थकेमाः ।

थुगु खँ धर्मकथिक भिक्षुं मसिउ । अनं लिपा विनयधर भिक्षु चबिइ वल । वं अन थल अथें तयातःगु खन । वं पिहां वयाः धर्मकथिक भिक्षुयाके न्यन । धर्मकथिक भिक्षुं थुगु खँ थःम्हं मसिउ धाल । अनलि विनयधर भिक्षुं धाल, ‘यदि छं मसीकं वा बेहोसं यानागु खःसा थुकी छंगु दोष मदु ।’ थुगु खँ न्यनाः धर्मकथिक भिक्षु थः निर्दोष जूगु तायेकल ।

विनयधर भिक्षु थःगु पुचलय् वन । वं अन धर्मकथिक भिक्षुपिनि आलोचना यात । उमिसं दोष व निर्दोष हे मसिउ धकाः द्वपं बिल । विनयधर भिक्षुपिंसं धर्मकथिकया उपाध्यक्षं नं दोष व निर्दोष मसिउ धकाः उपाध्यक्षयात तकं द्वपं बिल । धर्मकथिकयात न्हापा निर्दोष धाःगु खः । हानं द्वपं बिउगुलिं इमि नं तं पिहां वल ।

दोषपूर्ण ज्या चायेकं वा मचायेकं यायेफु । यदि मचायेकं
दोषपूर्ण ज्या यात, उकियात दोष कथं काइमखु । थुगु इलय् दोषयात दोष कथं नाला नं कायेमाः । थज्याःगु दोष लुइकाः बिइम्हेसिगु खँ न्यनेमाः । थः स्वयां थकालि वा गुरुया खँ न्यनेगु हे इमित आदर यायेगु खः ।

इमिसं नं विनयधर भिक्षुयात द्वपं बिल । इमिसं धाल, —‘विनयधर भिक्षुं न्हापा दोष मदु धाल । लिपा हानं दोष दु धाल । थुपिं मृषावादी खः ।’
थुगु खं उमि दथुइ विवाद जुल । थवंथवय् ल्वापु जुल । छगू पुचलं मेगु पुचःयात द्वपं बियाजुल । मखुगु खँ ल्हाःम्ह विनयधर भिक्षुयात निष्काशन यायेमाःगु खँ नं पिहां वल ।

थुपिं मध्ये गुलिसिनं निष्काशन यायेमाः धाल । गुलिं थुकिया विपक्षय् लात । थुकिं यानाः द्वन्द्वः झन अप्वल । थुगु खँ तथागत बुद्धयाथाय् थ्यन । वसपोलं इमित थवंथवय् मिले जुयाः च्वं धकाः सन्देश छ्वल । निक्वःतक सन्देश छ्वलं नं उपिं माने मजू ।अनंलि उमित छथाय् उपोसथ तयेगु अनुमति बियाबिज्यात ।

थुकिं नं उमिगु ल्वापू ज्यंके मफुत । थ्व खँ तथागत बुद्धं सिल । बुद्ध स्वयम अन बिज्यात । वसपोलं ल्वानां छुं दइमखु, ल्वायेमते धकाः अनेतने खँ कनाबिज्यात । अर्ति उपदेश बियाबिज्यात । उमिसं वसपोलया खँ ला न्यन । तर उकियात नाला मकाः । उमिगु व्यवहार खनाः तथागत उपिपाखें तापाक हे च्वनेगु बिचाः यानाबिज्यात ।

वसपोलं सुयातं छुं मधासं वनय् बिज्यात । वनय् परिलेथ्यक नांया किसिया सेवा यानाच्वन । कौशाम्विइ तथागतया दर्शन यायेत उपासकपिं वल । अन तथागत मदुगु खँ सिल । भिक्षुपिनि कारणं तथागतं कोशाम्वि त्वःतूगु खँ नं सिल । उकिं उपासकपिं भिक्षुपिं खना तम्वल । उमिसं भिक्षुपिंत आदर मयात । भोजन दान नं मबिल ।

अल्पहारया कारणं भिक्षुपिं दुर्लभ जुल । अनंलि भिक्षुपिंसं थवं थवय् क्षमा याचना यात । सकलें मिले जुयाच्वन । तथागतयात लित ब्वना हयेगु बिचाः यात । आनन्द स्थविर नापं न्यासः भिक्षुपिं परिलेथ्यक बिज्यात । तथागतं उमिगु खँ न्यन । उमित कुशल मार्गया खँ कनाबिज्यात । थःत परिलेथ्यक किसिं याःगु गुणया बारे नं कना बिज्यात ।

छन्हु तथागत श्रावस्तीया जेतवन विहारय् च्वनाबिज्यात । थुगु इलय् कोशाम्वीं भिक्षुपिं अन वल । उपिं वःगु कोशल जुजुं खन । जुजुं ल्वापुखिचा भिक्षुपिंत थन दुकाये मखु धाल । थ्व खँ न्यनाः तथागतं धयाबिज्यात, ‘महाराज थुपिं भिक्षुपिं शीलवान खः । उमि दथुइ खँ मिले मजुल । उकिं विवाद जक जूगु खः ।

आः उमिसं क्षमा फ्वने धुंकल । थवंथवय् मिले जुया च्वने धुंकल । अय्नं इमित खँक्वसिनं ल्वापुखिचा भिक्षुपिं धायेगु मत्वःतू ।’ल्वापू न्ह्याथाय् नं जुइफु । न्ह्यागु इलय् नं जुइफु । गन छम्ह नापं मेम्हेसियाय् खँ पाइ । अन ल्वापुं थाय् काइ । मतभेदया कारण गबलें वाक् द्वन्द्व जुइ । गबलें दायाः ल्वाइ ।

गबलें ख्याइ । अझ स्यायेगु, पालेगु थेंज्याःगुु ज्या तकं याइ । थ्वहे ल्वापूया कारणं काण्ड ब्वलनी । संसारं शान्ति तापानाः वनी । थुकिं मनूयात पशु यानाबी । थौं नं थुकिया धारय् लाःपिनि नये त्वने छखे लानाच्वंगु दु । याउँक छन्ह्यः द्यने मखनाच्वंगु दु । मां मचा नापं बाया च्वनेमाःगु दु ।

थुकथंया ग्यानापुगु कलह छत्थुं तंके नं थाकु । छन्हु निन्हुं ल्वापू तंके मफयेफु । अझ लां लां दं दं तक नं थुकिं हा कायेफु । ल्वापु ज्यंकेगु थःगु स्वभाव कथं नं जूवनेफु । गन माःगु स्वयां अप्वः खँ ल्हाइ । गन निर्दोषीयात दोषी कथं काइ, अन ल्वापुं त्वःती मखु । थुगु इलय् निष्पक्ष खँ ल्हाइम्ह दयेमाः । दोष निर्दोष ब्वथला बीम्ह दयेमाः ।

थःगु खँय् थः नं सचेत जुइ फयेकेमाः ।दोषपूर्ण ज्या चायेकं वा मचायेकं यायेफु । यदि मचायेकं दोषपूर्ण ज्या यात, उकियात दोष कथं काइमखु । थुगु इलय् दोषयात दोष कथं नाला नं कायेमाः । थज्याःगु दोष लुइकाः बिइम्हेसिगु खँ न्यनेमाः । थः स्वयां थकालि वा गुरुया खँ न्यनेगु हे इमित आदर यायेगु खः ।

भिक्षुपिंसं गुरुयात आदर मयाः । उकिं उमित नगरबासीतय्सं नं वास्ता मयात । उमित भोजन दान तकं मबिल । उमिगु तं ताःहाक जुल । थुकिं यानाः उमित सुनानं वास्ता मयात । थ्व सत्य खः । छकुचा मिं छेँ च्याकेफु । छकुचा विवादं शत्रु ब्वलंकेफु । थुगु घटनायात थुकिं बांलाक क्यं । तर तथागत बुद्धं संघभेद गबलें याना बिमज्याः ।

विवादय् गबलें तक्यना बिमज्याः । बरु उपिं पाखें तापाक्क च्वना बिज्यात । जुजुं ल्वापुखिचा धकाः भिक्षुपिंत धाल । तर तथागतं उमिगु शील खंका बिज्यात । ल्वापु ज्यंकेत थःगु बिचाः हिलेमाः । बुद्धिमान पासाया संगत यायेमाः । उकिं धम्मपदया गाथाय् नं थुकथं धयातःगु दु —मूर्खतय् नाप च्वनेगु स्वयां पाप मयासें च्वंम्ह माताङ्ग किसि थें याकःचा च्वनेगु बेश ।