ने. सं. ११४६ अनलागा षष्ठी -

पाप कर्मया विपाकं सदां लित्तुलिना च्वनी

ल्वचं कलकि ल्वगिं दुःख सी । ल्वगि छटपटय् जुइ । वयात सन्ताप जुइ । तर ल्वचं कलकि ल्वगि जक मखु वया छेँजःपिं, थःथितिपिं नापं छटपटय् जुइ । ल्वचं कयाः ल्वगि सी, वया नापनापं छेँजःपिं झन बामय् काइ । उपिं सी नं मफु म्वाये नं्र मफुपिं थें जुइ ।उमिसं ल्वगिया लागि छेँ बुँ मी, थःके दुगु सकतां फुकी ।

थौं देशय् डाक्टर ग्वाःग्वाः दु । थाय्थासय् अस्पताल दु, तर अय्नं ल्वगित म्हो मजू । ल्वगि अस्पतालय् दुहां वनेवं द्वःछि निद्वः मखु, लखौंलखया बिल वइ । आइसियु व भेन्टिलेटरय् तलकि ला झन् खुसिबाः वः थें ध्यबा हायेके माली । डाक्टरं नानां कथंया वासःया बिल बी, नसाया धलः बी । छेँ बुँ सकतां दुम्ह जूसां ल्वय्या कारणं सतकया बाय् जुइ ।

ल्वय् लायेकेया लागि वासः बिउगु खः वा अथें वासः च्वा बिउगु खः धयागु खँय् तकं शंका ब्वलंका बी । थन ल्वगिया बांलाक उपचार जूगु खः कि मखु धयागु न्ह्यसः तकं ब्वलंकाबी । ल्वगिया वासःया बिलं छेँजःपिंत ख्याइ । थुकिं यानाः थौं अस्पताल व डाक्टर प्रति शंका ब्वलंगु दु । थन ल्वगिया सेवा स्वया धनया लागिं जक ज्याखँ जूगु खनेदु ।

खय्त ला थनया लागिं उपचार यायेगु ज्याखँ, थौं जक जूगु मखु । जातकय् नं मखुगु खँ ल्हानाः उपचार यायेत्यंम्ह वैद्यया खँ न्ह्यथनातःगु दु । जातक कथं विद्याय् पारंगतम्ह म्ह वैद्य दु । व गांगामय् वनाः ल्वगिया वासः याकः जुइम्ह खः । वया वासलं ल्वगिया ल्वय् नं याउँक लं । छन्हु व छगू गामय् थ्यन । अन छपुचः मस्त न्ह्यइपुक म्हिताच्वन ।

उपिं मध्ये छम्ह मचा साहुया काय जुयाच्वन । वयात खनाः वैद्यं बिचाः यात, – थ्व मचायात सर्पं न्यातकि जिं वासः याये । वासः यानाः लनकि वया मांबौपाखें यक्व धन सम्पत्ति काये दइ । वैद्यं छगू सिमाया प्वालय् सर्प खन । मस्तय्त अन झंगः दु धकाः मखुगु खँ ल्हात । अन च्वंम्ह झंगः सुनां ज्वनेगु धकाः वैद्यं न्यन ।

साहुया काय फुँइ यानाः झंगः ज्वनेत न्ह्यःने वल । वं ह्वतय् ल्हाः दुछ्वत । भाग्यं सर्पया गःपतय् ज्वन । ज्वनाकथं वं सर्प धकाः सीकल । व तसकं ग्यात । सर्पयात प्वालं पिकयाकथं वांछ्वयाबिल । वांछ्वःम्ह सर्प वैद्यया म्हय् लात । सर्पं छत्थुं वैद्ययात न्यात । अतिकं विषधारी सर्प जूगुलिं वैद्य छटपटय् जुल, वया म्ह छम्हं विष न्यना वन, व अन हे सित ।

थन वैद्य वासः याये मसःम्ह मखु । वैद्य विद्याय् पारंगतम्ह खः, तर वया मनय् लोभ चित्तं थाय् काल । लोभ चित्तयात वं थासय् तयेमफुत । थुकिं यानाः वं दुःख सीमाल । उकिं धम्मपदया कसर वर्गय् नं धयातःगु दु –एकम्भो पुरिस जानाहि–पापधम्मा असञ्ञता मा तं लोभी अधम्मो च–चिरं दुक्खाय् रन्धयु ।

पुरुषपिं ! पाप कर्मयात दिके अःपु मजू । लोभ व अधर्मं छन्त ताःई तक दुःख मजुइमा ।डाक्टर ब्वनेत करोडौं दां माः । अतिकं दुःख सियाः ब्वनेमाः । थःम्हं दुःख सिउगु नापं दां फुकागु खर्च म्हय् थें जुल । ल्वगिया सेवा याइपिं स्वयां ध्यबा मुनेया लागि डाक्टर जूपिं आपाः खनेदत । थुगु इलय् बुद्ध शिक्षाया ज्ञान सकसितं बीमाःगु खनेदु ।

बुद्ध शिक्षा कथं स्वयेगु खःसा ल्वगिया सेवा यायेगु दकलय् तःधंगु धर्म खः । बुद्धकालया सुप्रिया उपासिकायात थन लुमंकेबह जू । सुप्रिया छम्ह ल्वगि भिक्षु भिक्षुणीपिनि सेवा याइम्ह उपासिका खः । व गन गन ल्वगि भिक्षुपिं दु, अन अन थ्यनाच्वनी । ल्वगिया सेवा यायेत व चाःन्हि मधाः । छन्हु छम्ह ल्वगिम्ह भिक्षुयात सुप माल ।

ला माःवन । गनं लुइके मफु । थुगु इलय् वं थःगु खम्पाया ला द्यन । उकीया सुप दयेकाः ल्वगियात त्वंकल । थुकथं सुप्रिया ल्वगिया सेवाय् थःगु ज्यान तकं बीत तयारम्ह खः । तर थौंया परिस्थितिइ पाः । थौं धन जक दःसा म्वाःम्हेसित स्यायेत तयार । स्वस्थम्हेसित ल्वगि यायेत तयार । ल्वगिया सेवा यायेफःसा द्यः माला जुइम्वाः ।

थुगु खँ भगवान बुद्ध स्वय्मं धयाबिज्याःगु दु– गुम्हेसिनं ल्वगिया सेवा याइ वं जिगु सेवा याःगु जुइ । थन शिक्षा नीतिइ नं समानता खनेमदु । जब सुनानं छेँ बुँ मियाः खर्च यानाः ब्वनी, ब्वने क्वचायेकाः वया लक्ष छेँ बुँ न्यायेगु हे जुइ । पँपं सफू ब्वंगु, सफू न्ययोत खर्च याःगु सकतां धन हानं मुनेपाखे वनी ।

उकिं थन पँपं सफू ब्वंकेगु जक मखु, उकिया सार अर्थ दुगु बौद्धिक ज्ञान नं बी फयेकेमाः । मानवता धर्म थुइकाः कायेफइगु शिक्षा बीगु हे मनूयात सभ्य यायेगु खः । उकिं धम्मपदय् धयातःगु दु – अर्थ न व्यर्थया पद दुगु सहस्र गाथा ब्वनेगु स्वयां सार्थक गाथा छगू जक जूसां श्रेष्ठ जुइ, गुगु सार्थक गाथा ब्वनां शान्ति चूलाइ ।

थौं न्यनेदु, सीधुंकूपिं मनूतय्त तकं तःन्हु तक भेन्टिलेटरय् तल । उमित अन तःगु दां काल । कृतिम सासः ल्हाकाः म्वाःम्ह थें यानातल । उलि जक मख आइसीयु दुने ल्वगि दुहां वनेवं द्वँद्वं वासः न्याकल । ध्यबां ध्यबा मजुइक वासः यायेमाल । थुकथंया ज्याखँ यायेगु पापकर्म खः । पाप कर्म यानाः धन सम्पत्ति मुने अःपु ।

तर उगु पाप कर्मया विपाकं सदां लित्तुलिना च्वनी । न्हापा थःम्हं यानागु पापकर्मया विपाक मवःतले न्ह्यइपुसे च्वनी, याउँसेच्वनी । तर जब उकीया विपाक थःत लाइ, उगु इलय् ताप जुइ । दुःखी जुइ । उकिं धम्मपदय् धयातःगु दु – पापया फल मवःतले पापीं पाप यायेगु पाय्छि थें तायेकि । पापया फल वलकि तिनि वयात पापया पूवंक परिचय जुइ ।

ल्वगिया वासः याकेत छेँबुँ मिइगु छँेजःपिनि वाध्यता जुइफु, थुगु वाध्यतायात सम्बन्धित पक्षं ध्यान बीमाः । थन धन मुनेगु लागिं जक मखु, थःगुस्वार्थ पूवंकेया लागिं जक नं मखु । ब्वनाः सक्षम सफल जुइत मानवता गुण नं दयेमाः । थःगु पेशाप्रति वफादारी नं जुइमाः। थथे याये फुपिं जक पापकर्मं मुक्त जुइफइ । याउँक जीवन हनेफइ । धम्मपदय् नं धयातःगु दु– थ्व संसार कां खः । मिखा दुपिं मनूत म्हो जक दु, जालं मुक्त जूपिं पंक्षीत थें म्हो जक स्वर्ग वनी ।