म्ह्याय्मचा जब भौमचा जुइ

म्ह्याय्मचा सदां थःगु छेँय् च्वने दइ मखु । न्ह्याक्व हे गुणवान जूसां, न्ह्याक्व हे शीलवान जूसां वं थःगु छेँ त्वःतेमाः । अले थःछेँ त्वःताः मेगु छेँयात थःगु छेँ यायेमाः । थ्व समाजया नियम खः, परम्परा खः । थः वनागु छेँया न्हूगु परिस्थितिनाप मिले जुयाः च्वनेमाः । उकथं थम्हं व्यवहार नं यायेमाः ।

अन व म्ह्याय्मचा मखु भौमचा कथं नां दनी । अझ थौंया भौमचा कन्हय् उगु छेँय् जक मखु समाजया तकं थाकुलि जूवनी । उकिं भौमचा छेँया छगः थां खः । गुणवान, शीलवान सद्गुणी भौमचां छेँयात स्वर्ग यानाबी । अनया कुरिती कुसंस्कारयात न्हंका बी । थन बुद्धकालया छम्ह मिसामचा विशाखाया जीवनी स्वयेछिं ।

विशाखा धनञ्जय सेठया म्ह्याय् खः । व शीलवान व गुणवानम्ह । छन्हु श्रावस्तीया मृगार सेठया काय पूर्णवद्र्धनया लागिं भमचा मायेकल । लमित भमचा माः जुल । छन्हु उपिं साकेत थ्यन । अन विशाखाया चहपह खन । वया व्यवहारं लमितय्सं वयात ययेकल । निगू परिवारया दथुइ सहलह जुल । ब्याहाया दिं क्वःछित ।

ब्याहाया दिनय् प्रसेनाजित नं जन्तिइ वल । जन्त वःपिं सकसितं माःकथंया व्यवस्था धनञ्जय सेठं यात । उगु ई वर्षाद्या ई । अय्नं अन छुं कथंया अभाव मजू । थः म्ह्याय्यात धकाः धनञ्जय सेठं महालता आभूषण दयेकाः बिल । प्यला तक अन उत्सव जुल । छन्हु विशाखायात पित बीगु ई क्वःछित ।

थः म्ह्याय्यात बिदा बी न्ह्यः धनञ्जय सेठं उपदेश बिल । च्याम्ह कुटुम्बीत सःताः सहलह नं ब्याकल । पहरिया धन सम्पत्ति, दासदासी, रथ, सल नापं सलंसः मनूत तयाः विशाखायात पित बिल । विशाखायात मिगार सेठया छेँय् तःजिक लसकुस यात । अन नं छवाः तक विहार महोत्सव यात । न्हय्न्हुया दिनय् अचेतकं साधुतय्त सःतल ।

न्हूगु छेँय् न्हूगु लकसय् न्हूपिं मनूतनापं न्हूम्ह भौमचा च्वने थाकुइफु । उमि व्यवहार नापं भौमचाया व्यवहार पायेफु । तर वहे छम्ह भौमचां छेँयात हिला बीफु । स्वर्ग थेंज्याःगु छेँयात पाःताः याना बीफु । नर्क थेंज्याःगु छेँयात स्वर्ग याना बीफु ।

मिगार सेठं थः भौमचा विशाखायात सःतके छ्वत । विशाखा नं साधुतय् दर्शन यायेत वल । वं अचेतक साधुत नांगा खन । नांगा साधुत खनाः थज्याःपिं साधुत नं अर्हत जुइ ला, लाज मदुपिं धिक्कार धयाकथं लिहां वन । वया खँ न्यनाः साधुतय्सं मृगार सेठयात धाल—‘थज्याःपिं अलच्छिनायात छाय् हयागु ? याकनं छेँनं पितिना छ्व ।’

तर मृगार सेठं विशाखायात छुं धाये मफु । वं साधुतय्त धाल, ‘आचार्य, थ्व मचा हे तिनि । क्षमा यानाबिज्याहुँ ।’ अनंलि साधुत लिहां वन । छुं ई लिपा लिपा मृगार सेठं लुँया भुइ तयाः जा नल । उगु हे इलय् छम्ह भिक्षु भिक्षाटन बिज्यात । विशाखां ससःअबु खःसां वास्ता मयाः । थ्व खनाः विशाखां धाल, ‘थन बिज्याहुँ भन्ते, जिमि ससः अबुं बासिगु जा नयाच्वंगु दु ।

थ्व खँ न्यनाः मृगार सेठया पालिंनिसें तं पिहां वल । वं थःगु बेइज्जत जूगु तायेकाल । वं छत्थुं विशाखायात छेँनं पिहां वनेगु आदेश बिल । तर विशाखा माने मजू । विशाखां थःगु दोष क्यंसा जक अनं पिहां वनेगु खँ कन । थन सुयागु दोष धकाः सीके माल । उकिं धनञ्जय सेठं छ्वया हःपिं च्याम्ह कुटुम्बीतय्त सःतल । कुटुम्बीतय्त सेठं दक्वं खँ कन ।

उमिसं विशाखायात थः ससःअबुं छाय् बासी जा नयाच्वंगु धइगु धकाः नं न्यन । थुकिया लिसः विशाखां थथे बिल । वय्कलं थुगु जन्मय् पुण्य याःगु मदु । न्हापाया जन्मया फल जक नयाच्वन धयागु । थ्व खँ कुटुम्बीत नापं अन च्वंपिं सकसिनं सत्य भाःपिल । अनंलि मृगार सेठं विशाखाया मेगु दोष उल ।

ब्याहा जुयावःगु न्हापांगु चान्हय्् छेँनं छाय् पिहां वन ? थुकिया लिसः वं थम्हं सलया मचा बुइक वनागु खँ कना । छम्ह सेठया म्ह्याय् जुयाः नं दासीतय् नापं ज्या याःगुलिं सकसिनं विशाखाया प्रशंसा यात । मृगार सेठं विशाखायात झीगु कथंया उपदेश बिउगु खँ ताःगु जुयाच्वन । कि वं विशाखां उपदेश कथं ज्या मयाःगु द्वपं बिल ।

विशाखां थः अबुं बियाहःगु अर्तिया उल्लंघन मयानागु खँ कन । वं थःत बिउगु झिगू उपदेशया अर्थ नं स्पष्ट याना बिल । थुकथं सकतां खँया छानबिन जुल । विशाखा निर्दोष खनेदत । वं थः अन च्वने मफइगु खँ थुल । अले थः अनं पिहां वनेगु बिचाः यात । दास दासीतय्त नं वनेत तयार जु धकाः उजं बिल ।

थ्व खनाः मृगार सेठ पश्चाय् चाल । थः गुणवान शीलवान भौमचायात द्वपं बिल धकाः नुगः मछिंकल । वं विशाखायात क्षमा फ्वन । विशाखां बुद्ध सहित भिक्षु संघयात भोजन याकूसा जक च्वनेगु शर्त तल । मृगार सेठं विशाखा धाःथें यात । मृगार सेठं छेँय् भिक्षु संघयात भोजन याकल । भोजन सिधल । बुद्धं उपदेश बियाबिज्यात ।

वसपोलं मृगार सेठया मिथ्यादृष्टि नाश जुइकथं ल्वयेक उपदेश बियाबिज्यात । सेठं बुद्धया उपदेश बांलाक न्यन । थुकिं यानाः सेठ स्रोतापन्न जुल । वं थःगु गल्ती थुइकल । बुद्धया न्ह्यःने विशाखायाके माफी फ्वन । अनंलि वं धाल, ‘थनिंनिसें छ जिमिया सरह जुल ।’ थुकथं मृगार सेठं थः भौ विशाखायात मांया दर्जाय् तल । उगु दिंनिसें विशाखायात मृगारमाता धायेगु यात ।

बौया लागिं म्ह्याय् थःगु छेँनं पित बीगु उलि अःपुगु ज्या मखु । मचांनिसें चिचिपापा याना तइ । अतिकं मतिना याना तइ । थःगु तुतिइ चुइकी । अनं लिपा थःगु छेँनं पितिने माःगु । थ्व छगू बाध्यता नं जुइफु । तर विशाखाया बौ धनञ्जय सेठं थःगु कर्तब्य पूवंकूगु दु । म्ह्याय् पित बी न्ह्यः थःगु छेँय् थुकथं व्यवहार यायेमाः । माजु बाजुपिं नाप जक मखु ।

च्यः भ्वातिं जःलाखःलापिं नाप तकं सत्संगत यायेमाः धइगु अर्ति बिल ।न्हूगु छेँय् न्हूगु लकसय् न्हूपिं मनूतनापं न्हूम्ह भौमचा च्वने थाकुइफु । उमि व्यवहार नापं भौमचाया व्यवहार पायेफु । तर वहे छम्ह भौमचां छेँयात हिला बीफु । स्वर्ग थेंज्याःगु छेँयात पाःताः याना बीफु । नर्क थेंज्याःगु छेँयात स्वर्ग याना बीफु । न्हूगु छेँयापिं सकसितं सत्मार्ग क्यना बीफु ।

थन विशाखायात छम्ह निडरम्ह मिसा कथं नं कायेफु । सदां सत्य खँ ल्हाइम्ह । सत्य खँ ल्हायेत थः ससःअबुया न्ह्यःने दनेफुम्ह । अझ थः ससःअबुयात तकं भिंगु लँपु क्यना बीफुम्ह सत्यवादी कथं विशाखायात कायेफु । अझ थः ससःअबुं मांया दर्जाय् तःम्ह भाग्यमानी मिसा कथं नं कायेफु ।

 

सम्बन्धित बुखँ

LEAVE YOUR COMMENTS