ख्यालि न्हिली

अस्पतालय् लानाच्वंम्ह विरामी भाःतयात वया कलातं थथे धयाः मन तयाबिल—
‘छं भ्याःभचा नं धन्दा कायेम्वाः । छंगु ल्वय् बांलाक हे लनी । झीसं न्हिं स्वद्वः दांया ल्याखं क्वथायागु, द्वःछिया ल्याखं नर्सयागु, खुसःया ल्याखं नयागुया व झिद्वः वासःया अले छगू लाख अपरेसनया बी मानि । आः छक्वः विचाः या सा, अस्पतालं उलिमछिं ध्यबा कायेमानिगु दयेक दयेकं छंत छाय् सिके बी इमिसं ।’
ह्ह्ह्
छम्ह अनपढ मिजंयाथाय् वया कलाःयागु पौ वसेंलि वं छम्ह ब्वनातःम्ह पासायाथाय् उगु पौ ब्वंके बीत यंकल । पौ ब्वनाः उम्ह पासां कन कि वया कलातं छम्ह म्ह्याय् बुइकूगु दु ।
‘मेगु छुं च्वयामतःला ?’— अनपढ मिजंनं उत्सुक जुयाः न्यन ।
‘अहँ !’— पासाम्हं धाल— ‘बस, छंम्ह हे’ च्वयाः सही यानातःगु दु ।

सम्बन्धित बुखँ

LEAVE YOUR COMMENTS