मचा बाखँ

छम्ह बाचखुं सिमाय् स्वः दयेकाः आनन्दं च्वनेगु यानाच्वंगु दु। छम्हु व नयेत्वनेगु चक्करय् अन्न बाली बांलाक सयाच्वंगु बुँइ थ्यंकःवन । अन मोजं नये त्वने खंबलय् व साप लय्ताल । अप्वः लय्लय्ताःबलय् वया बहनी थःगु स्वलय् लिहां वनेमानि धयागु हे ल्वःमन । वं अनयः च्वनाः न्ह्याइपुक न्हि छ्यानाच्वन ।

थुखेर सनिलय् छम्ह खराचा उगु सिमा दुथाय् वल, गन बाचखुंया स्वः दुगु खः । सिमा छतिं हे तजाः मजू । अथे जूबलय् खराचां उगु स्वलय् स्वःबलय् स्वः खालि जुयाच्वंगु खन । स्वः न्याक्क हे तःधं । अथे जूबलय् खराचा छम्ह ला अन याउँक हे न्ह्यं । वयात थ्व दयेकातःगु स्वः साप हे यल, अले अन हे च्वनेगु क्वःछित ।

छुं न्हि लिपा बाचखुं मोजं नयाः थपाय् ग्वारा जुइक ल्ह्वनावल । वयात थःगु स्वः लुमनावल । व लिहां वल । अन थ्यंकाः वं खन, वयागु स्वलय् ला खराचा धकासा आनन्दं च्वनाच्वन । वयात तं वल । वं खराचित धाल, ‘खुँ बेइमान ! जि मदुतलें जिगु छेँय् दुहां वया का मखुला ? का पिहाँ हुँ, कर्पिनि छेँय् च्वनेत मछा नं मजूला छ ?’

खराचां छुं मखुथें लिस बिल, ‘गनया छंगु छेँ ? गुगुपति छंगु छेँ ? थ्व ला जिगु छेँ का । वें जुल ला छ ? अरे तुंथि, पुखू, अथवा सिमा छक्वः त्वःता सुं वन धाःसा वं थःगु हक नं त्वःफिकी । थन ला गबलय् तक जि दु, व थःगु हे छेँ जुइ । लिपा उकी न्ह्याम्ह नं च्वनेफइ । आःयात थ्व जिगु हे छेँ खः । म्वाःसां म्वाःसां जि नाप हाः वयाच्वने मते ।’

थ्व खँ न्यनाः बाचखुंचा धाल, ‘थथे बहस यानाँच्वनां छुं नं दइमखु। सुं छम्ह पण्डितयाथाय् वने नु। वं सुयागु पक्षय् फैसला बी वयात हे थ्व छेँ दइ ।’

उगु सिमाया लिक्कं खुसि न्ह्यानाच्वंगु दु। अन छम्ह दांग्राम्ह भौ च्वनाच्वंगु दु। वं छुं धर्मपाठ यानाच्वंम्ह थें खनेदु। अथे ला भौ धयाम्ह खराचा व चखुं निम्हस्यां नं जन्मजात शत्रु हे खः । तर अन मेपिं सुं मदु। अथे जूबलय् इपिं निम्हेसिनं नं वयाथाय् हे वना न्याय फ्वंवनेगु पाय्छि तायेकल । इपिं तीजक भौया न्ह्यःने वन अले थःपिनिगु समस्या कन ।

इमिसं धाल, ‘जिमीसं थःपिनि समस्या ला कने धुन । आः थुकिया समाधान छु ख, व छिं धयादी माल । गुम्ह सत्य खः वयात व स्वः बियादी माल, अले गुम्ह असत्य खः वयात छिं नयादी माल ।’

“अहो ! थ्व छिमिसं छु खँ ल्हानागु? हिंसा थेंज्याःगु पाप मेगु मदु थ्व संसारय् । मेपिंत स्याइम्ह थ हे नाकय् वनी । जिं छिमित न्याय निसाफ ला ग्वाहालि याये, तर फताहायात नयेगु खँ धाःसा जिगु पाखें जुइमखु। जिं छता खँ छिमित न्हाय् पनय् धाये मास्ति वः, भचा लिक्क वा सा ।”

खराचा व चखुंचा निम्हं आ फैसला बांलाक जुइगु जुल धका लय्ताल । अले वयागु लिक्क वन । अले ला छु मानि ? लिक्क वःम्ह खराचित पञ्जां क्वातुक ज्वन, अले चखुंचित म्हुतुं वांन्यात । निम्हेसितं छक्वलं हे सिधयेकाबिल ।

थः शत्रु खः धकाः म्हसीक म्हसीक नं वयात हे पत्या यानाबिउबलय् चखुंचा व खराचा निम्हसिगुं ज्यान वन । धाथें खः शत्रुत नाप छक्वय् तापाक च्वनेगु हे भिं जुइ ।

सम्बन्धित बुखँ

LEAVE YOUR COMMENTS