ने. सं. ११४६ चिल्लागा नवमी -

ख्यालि न्हिली

छम्ह मनू थानाय् वन अले थानेदारयात धाल, ‘सर, थ्व जिगु छेँया ताःचाप्वाँय् खः, थ्व छिथाय् तयादिसँ ।’
‘छाय् ?’— थानेदारं गजब चायाः न्यन ।
‘व छु धाःसां नि छिउ, जि छगू ड्रिंक डिनर पार्टिइ वनेत्यनागु दु, गन कि, सि हे सिउ, जिं मज्जां ह्विस्कि त्वनेगु जुइ । थज्याःगु अवस्थाय् जिगु ताःचाप्वाँय् गनं कुतुं वनेफु । जिं विचाः याना कि अय्लाः त्वनातःगुलिं यानाः जब छिम्ह सुं हवल्दारं जितः ज्वनाः थन हल धाःसा जिं ताःचाप्वाँय् थनं हे ज्वनावने ।’
ह्ह्ह्
छम्ह जुजुं थः दरबारीयायात सिरपाःया रुपय् छम्ह सितिकुतिम्ह सल बिल । दरबारीया उम्ह सल ज्वनाः छेँय् जक छु थ्यन सल सित । कन्हय्कुन्हु जुजुंसलया हालखबर छु दु धकाः न्यंबलय् वं थथे धकाः कन—
‘सरकार, थुलि ब्वाँय् वनेफुम्ह सल ला मेम्ह दइ हे मखु जुइ । व ला चछिया दुने हे थुगु संसारं मेगु संसारय् थ्यंकः वने धुंकल ।